Zes generaties verhuizen: een familiebedrijf in beweging

Al zes generaties lang draait bij Schollaert Verhuis & Opslag alles om beweging – niet alleen van inboedels, maar ook van mensen, keuzes en verantwoordelijkheden. Vandaag staat de volgende wissel voor de deur: Thibaut Schollaert neemt samen met zijn vrouw Charlotte Van Maele als steunende kracht het roer over van zijn ouders Pascal Schollaert en Lieve Blomme. Maar hoe geef je een familiebedrijf van meer dan 140 jaar oud door, zonder te verliezen wat het sterk maakt?

Twee generaties, één herkenbaar verhaal

Wie de geschiedenis van Schollaert kent, ziet de parallellen meteen. Toen Lieve in 1997 mee aan het roer kwam, was ze 29. Pascal, die al sinds 1986 op de baan ging voor het familiebedrijf, was 34. Hun kinderen waren twee en vier jaar oud, en het gezin woonde pal naast het bedrijf. “Hectisch,” blikt Lieve terug. “Als ik er nu aan terugdenk, vraag ik me af hoe we dat gedaan hebben. Zes dagen op zeven, en de zondag was zogezegd je rustdag – áls er geen telefoon kwam.”

Bijna dertig jaar later staat de zesde generatie op precies hetzelfde punt. Thibaut en Charlotte hebben kindjes van tweeënhalf en vijf, en combineren het jonge ouderschap met de leiding over een bedrijf met een rijke geschiedenis. Al is de manier waarop de fakkel wordt doorgegeven deze keer helemaal anders.

Toen: bij de notaris en klaar

De overname in 1997 verliep, zoals dat toen ging, zonder veel vertoon. “We zijn naar de notaris gegaan, er werd geschat wat er betaald moest worden, en dat was het eigenlijk,” vertelt Pascal. “Er was weinig inzicht in de waardebepaling van ons bedrijf, er werd weinig doorgesproken. We wisten ook niet goed wat we moesten vragen.”

Wat er wél meteen gebeurde: vernieuwen. Lieve, die voordien zeven jaar bij een sociaal secretariaat werkte, bracht de loonadministratie van manueel rekenwerk naar een sociaal secretariaat en verving de typmachine door een computer. Zelfs het loon van de verhuizers ging op de schop: dat werd voortaan op een bankrekening gestort in plaats van cash in de hand gegeven. “Dat maakte sommige werknemers opstandig,” lacht ze. “Nu zou je je het niet anders meer kunnen inbeelden.”

Nu: bewuster proces

Bij Thibaut en Charlotte verloopt de overdracht meer weloverwogen. Zo'n drie jaar geleden werd het overgangsproces in gang gezet. Behalve een extern boekhoudkantoor, dat alle cijfers goed opvolgt, staat nu ook een Raad van Advies klaar om alle volgende stappen te verhelderen. “Zij brengen inzichten mee uit hun eigen ervaringen, ondernemerstraject en uit andere raden in de meest uiteenlopende sectoren waarvoor ze ook zetelen. Ze stellen vooral de juiste vragen,” zegt Thibaut. “Dat werkt geruststellend.”

Toch blijft een overname in een familiebedrijf ook een emotioneel proces, beseft Thibaut. “Bij familiebedrijven gaat een overdracht vaak gepaard met weinig communicatie – je wordt wat aan je lot overgelaten. Wij proberen dat anders te doen, maar het blijft balanceren. De taakverdeling groeit organisch, en dat heeft een keerzijde want iedereen doet taken op zijn eigen manier. Vóór de overdracht zit je even in een grijze zone, waardoor het personeel ook niet altijd goed weet wie de lead heeft en dat zorgde bij hen soms voor verwarring. Want welke beslissing moeten ze nu volgen? Voor ons was het wel duidelijker, enkel vormden de laatste maanden voor de officiële overname wel een pittige periode met al het werk dat bovenop de dagdagelijkse taken komt kijken”, zegt hij.

Van Gouden Gids naar Google

Wie Thibaut acht jaar geleden zag binnenkomen – na een opleiding bedrijfsmanagement en een passage in de financiële sector – zag meteen dingen veranderen. “Het is moeilijk om aan de zijlijn te blijven als iets efficiënter, duidelijker of veiliger kan”, zegt hij. Vroeger vertrokken de verhuizers 's ochtends met amper informatie. “Moet er gedemonteerd worden en moet de lift mee? Dat was zowat de enige info. Elke ochtend was voor hen een verrassing. Met de huidige mindset kan je dat niet meer maken.”

Vandaag weten de ploegen op voorhand perfect wat hen te wachten staat, wordt er geïnvesteerd in hulpmiddelen die het werk lichter maken, en worden keuzes kritisch tegen het licht gehouden. Ook de marketing kreeg een complete make-over. Lieve: “Wij adverteerden vroeger groot in de Gouden Gids – dat heeft ons de ribben uit het lijf gekost. Nu tellen de Google-reviews en hoe je online gevonden wordt.” Charlotte bouwde daarvoor een gloednieuwe rol uit, eentje die in het bedrijf simpelweg nog niet bestond.

Zelfs het dienstenaanbod verbreedde. Waar Schollaert vroeger verhuisde van A tot Z, gaat dat vandaag nog een stap verder: de woning laten poetsen, een plaatsbeschrijving laten opmaken, of de wekelijkse ophaling door de Kringwinkel vanuit het magazijn. Het idee kwam er dankzij de klanten zelf – zoals de voetballer die via Schollaert naar Noorwegen verhuisde en voor wie letterlijk álles geregeld werd. “We regelden bij een uitgaande plaatsbeschrijving alles waarvoor extra kosten zouden zijn aangerekend. Zo maakten we sleutels bij voor een binnendeur, vervingen kapotte lampjes en boenden het donkerbruine parket op. Zo hoefde hij daarvoor niet speciaal terug te vliegen van Noorwegen naar Gent.”

De mens als spil

Sommige dingen zijn na zes generaties onwrikbaar. Telefonische gesprekken, bijvoorbeeld. “We regelen heel veel via de telefoon en daar blijven we aan vasthouden,” zegt Charlotte. “Klanten willen iemand horen. Het verhaal achter elke verhuis, dat persoonlijke – het familiale dragen we ook uit naar de klant.”

Want verhuizen, dat is emotie. Lieve herinnert zich nog exact de eerste keer dat ze een traantje wegpinkte op kantoor: een oudere dame die na vijftig jaar haar huisje moest verlaten omdat het onbewoonbaar verklaard was. “Zo triestig. Ik ben gewoon beginnen mee wenen.” Daartegenover staan de verhalen die doen glimlachen: klanten die vanuit het buitenland nog een postkaartje sturen, de verborgen binnentuin midden in het Gentse stadscentrum die je als verhuizer plots ontdekt, of de klant in Luxemburg die het hele team verplicht om mee aan tafel te schuiven.

Ook het personeel blijft de spil. Elke maand is er een meeting met koffiekoeken, elk kwartaal een uitgebreid ontbijt waarop iedereen inspraak krijgt: waar bots je op, wat mis je? “Het is dankzij hen dat we het zo ver gebracht hebben,” zegt Lieve. “Een van de verhuizers vatte het onlangs mooi samen: iedereen in Gent kent Schollaert. En net daarom,” vervolgt Lieve, “moeten we ons elke dag blijven bewijzen.”

Doorgeven met trots

Waarom een vak zes generaties lang blijven doorgeven? Voor Pascal is het antwoord simpel: “Ergens ben je gewoon trots op je bedrijf. Het is een boeiende job, je komt met iedereen in contact, en elke verhuis en elke container of self storage box is een verhaal apart. Dat maakt het geestig.”

Zijn gouden raad voor de volgende generatie is er eentje om in te kaderen: “Wees aanwezig, van 's morgens tot ’s avonds – uit respect voor je personeel. Dat is zo belangrijk voor hen. De kapitein moet op zijn schip zitten.”

De koers voor de toekomst ligt intussen vast: verder professionaliseren, sterker inzetten op opslag en self storage, en tegelijk de verhuizers nooit uit het oog verliezen. “Nog meer het verschil maken en iedereen in het bedrijf mee op de kar krijgen," vat Thibaut het samen. "De kwaliteit behouden en zelfs nog verbeteren. Elke klacht of schade is er eentje te veel.”

Zo verhuist Schollaert – na het paard en de kar van stichter Hippoliet, de groene camions die intussen bij het Gentse straatbeeld horen en vier locaties doorheen de stad – nu ook zichzelf naar de volgende generatie. Met dezelfde trots als in 1883.